วันนี้ได้รับข้อความจากลูกศิษย์..บอกคิดถึงครูมาก..เพียงข้อความว่า..คิดถึงครู..ก็สร้างความภูมิใจลึก ๆ ที่สุดแล้วในความเป็นครู (วิจิตรา อุทัยรัมย์ เจ้าน้ำโพสต์ถึงครูผ่านความคิดเห็นใน blogspot)
......คิดถึงลูกศิษย์ทุกคนเสมอ....ปรารถนาให้ศิษย์รักประสบความสำเร็จและก้าวหน้าในชีวิต ทั้งหน้าที่การงานและชีวิตส่วนตัวด้วยความปรารถนาดีและระลึกถึงศิษย์ทุก ๆ คน จากใจ
..ครูกีรดา...
วันวาน..ที่ยังงดงามและบริสุทธิ์ที่สุด
ในความรัก..ของศิษย์กับครู
มนุษย์เราเมื่อเกิดมาแล้วเราก็ต้องมีทั้งสุขและทุกข์ เมื่อเราเจอเหตุการณ์ที่ทำให้เราต้องเจ็บปวดเราต้องอดทนจนถึงที่สุด เพราะเรารู้ว่าเมื่อเราผ่านมันไปได้ชีวิตเราย่อมมีสิ่งที่ดีรอเราข้างหน้าเมื่อผ่านไปได้แน่นอน ถ้ามีหลายครั้งที่เราเจ็บเหลือเกิน เราร้องไห้ เราล้มลงทั้งยืน ให้เราอย่าหมดหวังในชีวิต จงลุกขึ้นสู้อุปสรรคนั้น อย่าคิดทิ้งบททดสอบเหมือนนกอินทรีย์บางตัวที่ไม่ยอมทนเจ็บ ไม่ยอมทนทรมานเพียงชั่วคราว ช่วงเวลาแห่งความทุกข์มีกันทุกคน แต่มันไม่ได้มีตลอดนิรันดร์ เมื่อเราผ่านมันก็จะหายไปเองเหลือทิ้งไว้แต่ความเข้มแข็งของเราที่มีมากกว่าเดิม อุปสรรคไม่เคยฆ่าใครตาย อุปสรรคเป็นกำแพงที่มีเพื่อให้เราข้ามเพื่อที่เราจะเติบโต เพื่อที่เราจะแข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่เราจะงดงามขึ้น จงเป็นดั่งนกอินทรีย์
ความทุกข์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ ชีวิตที่พบความทุกข์ เป็นชีวิตที่แท้... ไม่มีความทุกข์ก็ไม่มีการเติบโต
ความทุกข์เป็นพลังขับเคลื่อนให้หลายอย่างเกิด
ไม่มีใครไม่มีความทุกข์ เพราะนั่นคือการเป็นชีวิต
ความทุกข์สอนให้แต่ละคนเข้มแข็งในแง่มุมต่างๆ
ถ้าความทุกข์ไม่เข้ามาหา ก็จะไม่รู้ว่า ความสุขที่แท้เป็นอย่างไร ไม่มีความทุกข์ ก็ไม่รู้จักความสุข......
เพราะความทุกข์พิสูจน์ความเป็นคน อ่อนแอ หรือเข้มแข็ง ความทุกข์เป็นสิ่งท้าทายความสามารถ..... ต่างจากความสุข ที่ทำให้อ่อนแอมองโลกง่าย ๆ แคบๆ ความสุขเหมือนสายฝนพรำ
อ่อนโยน งดงาม บางเบา แต่ว่างเปล่า
เมื่อใดที่มีความทุกข์ ควรยิ้มรับ และคิดว่าโชคดีที่ได้เจอความทุกข์ได้เรียนรู้การแก้ปัญหา ได้สงบ ได้สติ ได้ความนิ่ง ได้รู้จักโลก รู้จักตัวเองรู้จักการเติบโตทุกๆก้าวให้กำลังใจตัวเองมากๆ บอกตัวเองว่าโชคดีที่วันนี้มีความทุกข์เพราะเมื่อผ่านความทุกข์ ความสุขก็จะรออยู่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น